Uppruna drykkjarbikarsins má rekja til elstu þarfa mannkyns fyrir vökva til forna. Upphaflega notuðu menn einföld náttúruleg skip-eins og holótta-hluta af trjám, skeljum, steinum eða leir-til að halda vatni. Eftir því sem tíminn leið náðu fornar siðmenningar tökum á leirmunagerð-og drykkjarbollar þróuðust smám saman í staðlaðari form. Siðmenningar í Egyptalandi til forna og Mesópótamíu tóku til dæmis að nota keramikbolla til að halda vatni og öðrum vökva; þótt þau væru fyrst og fremst virk í eðli sínu, fengu þessi skip í auknum mæli skrautlega og táknræna þýðingu eftir því sem samfélög þeirra þróaðist.
Inn í miðaldirnar varð hönnun og handverk drykkjarbolla sífellt fágaðari, sérstaklega meðal aðalsmanna og kóngafólks. Efni eins og málmur, kristal og gler voru almennt notuð til bollaframleiðslu; mörg skip fóru að innihalda stórkostlega leturgröftur og skraut, og urðu þar með öflug tákn um stöðu og félagslega stöðu.
Að lokum fór framleiðsla drykkjarbolla yfir í stórt-, staðlað líkan. Með víðtæku framboði á efnum eins og gleri, keramik og plasti urðu drykkjarbollar aðgengilegir fjöldanum og festu sig í sessi sem ómissandi hlutir í daglegu lífi hvers heimilis. Sérstaklega 20. öldin varð vitni að uppgangi menningar sem miðast við þægilegan vökvun á ferðinni; þessi þróun ýtti undir tilurð nýstárlegrar bollahönnunar-eins og ferðakrúsa og sportflöskur-sem uppfylltu í raun kröfur nútíma neytenda um virkni, þægindi og fagurfræðilega aðdráttarafl. Í dag er úrval drykkjarbolla mikið og nær ekki aðeins yfir hefðbundin keramik- og glerílát heldur einnig fjölbreytt úrval af nýstárlega hönnuðum endurnýtanlegum bollum, sem endurspeglar þar með tvöfalda skuldbindingu til bæði umhverfislegrar sjálfbærni og nútíma stíl.